Minnet ve Merhaba

Neşe veren her ruha minnettarım.

Incinmeyi öğreten her ruha minnettarım.

Yandım, yaktım, kül oldum ve kül ettim.

Hiç kimse sevincinden büyümez.

Acıların gözleri açması ne arsız bir melankoli...

İşte hala burada ve hayattayım.

Öğrendiklerimize minnettar değilmiş gibi ayrılmaz mıyız? 

Herşeye ayrı ayrı minnettarım. 

Merhaba 😊

fobilerimi düşünüyordum. ne kadar çok şeyden korktuğumu.

gerçekten de hala alaturka tuvaletlerden birşeylerin çıkmasından korkup onlari kontrplakla kapatma isteğimi...

(ki malesef bugünlerde baktığım evler, alaturka'ya kadar düştü. sanırım bunu yenmem gerekecek)

büyük şehrin neredeyse her binasında olan (hızlı sirkülasyonlar için olması gereken) o sensörlü kayan kapiların, elle açılmayan yine kata geldiğinde açılan asansörlerin kapılarının sürekli üzerime, ben tam da oradayken kapanacağı korkusu...

(bu beni çok zorluyor, nabzım aniden 125 lere cıkıyordur eminim, öyle hızlı, öyle panikle geçmeye çalışıyorum ki)

ve yalnız kalma korkusu. ailesinden hiç ayrılmamış, 30 bilmemkaç yaşına gelmiş, tek ayrılığı kendi dahil 313 kızın kaldığı bi yurtta aynı odada 4 kişi yaşamış birine, tek insanın çıkarttıği sesin yeterli olacağını ya da en azından 10 km çevrede arayabileceği birinin olmaması durumunu anlatamazsınız. Çünkü eşek kadar olsa da, burnu deli gibi sürtülse de hala korkuyordur. 

işte bu ve bunun gibi korkularım üzerine bayağı bir düşündüm. bugün bayağı... başım ağridan çatlarken hala birşeylere bakıp, gözlerinin sittin tane şeyden dolup dolup boşalmasını engellemeye çalışmak.

Neden bu kadar alerjik bünyeyiz acaba? ve hayatta herşeye, hareket eden herkese biz mi üzüleceğiz?

*az önce şu alıp da kendimle birlikte ordan oraya taşıdığım bebek çoraplarının üzerine bordo oje şişesi döküldü...

what can I do sometimes then..

insan erişemediği herşeyin delisi, eriştiği herşeyin nankörüdür...

herkese sırayla tamam diyorsun.
büyükşehrin büyük halleri o kadar sıradan bir hal alıyor ki, patlayacağin güne kadar hepsine tamam demeye devam ediyorsun..

diyorum ya hep, normal şartlarda evime temizliğe yardım eden bayan diye sokamam. ki zaten bugüne kadar yardım etmiş olanlar çok daha dürüst ve kaliteliydi...

bunlar da büyük şehir ve insanların değişik hayat fantazileri olsa gerek...

Sadece alışırım diye korkuyorsun... Yok alışmıycam...

Nasıl bu kadar alet etme? Nasıl bu kadar riyakarlık? Nasıl bu kadar yalan?

Oluyor işte. Ya çarkın içinde dönüp sen de yapacaksın merve, ya da defolup gideceksin
 Oluyor işte. saman kafan basmıyor. oluyor işte..

yarın sabahtan itibaren deneyeceğim
 sanmıyorum ki çok sürsün. sonrasında hadi bana eyvallah günleri. ısrarla kendime diyorum ki sen yapamazsın, kendime değer verdiğimden mi vermediğimden mi bilmiyorum.. orasını göreceğiz/göreceğim.

• Sevgiler..

aleni aleni yatırdı kalemi... çıkamam yarına!

Sanırım ki hayatta herşey bağırarak anlatmaktan ibaret... ve anlattığını anlatıyor sanan etrafındaki insanlardan?

Körlüğün çaresi vardır. Fakat görmeyi kabul etmemenin çaresi tarih boyunca bulunamamıştır ve bu insanlar için yapılabilecek hiçbirşey yoktur. Doğuştan değilse bile sonradan kör olarak ölürler.

Heyecan mı?

İş veya özel hayatlarında kendilerini süprizle bekleyen hiçbir heyecanla karşılaşmayacakları aşikârdır...